Home reisideeën Ladder van Kotor

Ladder van Kotor

by Discover Montenegro
The ladder of Cattaro.

SNP Wandelvakanties

De oude route van Kotor naar Njegusi, een oude historische weg die verloren is gegaan, begint echter weer heel langzaam uit de schaduw te klimmen van zijn veel bekendere nageslacht, de haardspelbochten van Kotor, bekend om zijn vele bochten en verre bezienswaardigheden.  Maar voordat zijn nakomelingen doorgang gaven aan zijn eigen mensen en bezoekers die naar de bergachtige binnensteden van Montenegro trokken, bracht hij ze met nog meer haardspeldbochten.

Alleen het kleine verschil van benen, in plaats van banden, en ook wat met minder beschikbaarheid over versnellingen. Deze route was eeuwenlang de enige verbindingsweg tussen Cetinje (en de oude staat van Montenegro) en de kust. Tot 1879 was dit het enige pad, totdat de Oostenrijkers in 1879 met de bouw van de slingerweg begonnen onder ingenieur Josip Slade, uit Trogir en in 1884 klaar waren voor militaire doeleinden. Voordien versterkten ze al in 1822 de caravanroute, vooral in het begin waar de ruimte het het meest toelaat. Meest opvallend door de grote stenen blokken aan de zijkanten van de wegen, die de weg samen heeft proberen te houden voor meer 200 honderd jaar tegen wind water en glaciale erosie. Het leidt naar de Krstac pas op een hoogte van 940 meter. Van daaruit gaat het door naar het historische dorp Njegusi dat bekend staat om zijn gerookte ham en de geboorteplaats van Petar II Petrović Njegoš.

De oude weg langzaam naar beneden zigzaggend.

De oude route staat bekend om de legende dat alle koningen hun speciale behoeften hebben en dat koning Nikola geen uitzondering was. Hij wilde zijn eigen biljarttafel in zijn paleis in Cetinje hebben, met de gegeven feiten dat het in de haven van Kotor moest worden geïmporteerd, en dat de weg in de hogere delen niet veel breder is dan de koffer van zijn vrouw, en steil genoeg voor een goede ski-afdaling. Misschien werden in die periode het biljarttafels lichter en buigzamer gemaakt? Maar zoals een goede koning beaamt, kreeg Nikola zijn eigen biljarttafel.

Een andere persoonlijk verhaal is dat mijn oude man vertelde, en vele male ter gehoren heeft bracht, hoe toen hij in zijn beste fysieke conditie verkeerde een vrachtwagenchauffeur weigerde om hem mee te nemen tijdens het liften, waarop hij zo kwaad werd dat hij besloot om de vrachtwagen via de oude route in te halen en de chauffeur een warme groet te geven op de hoofdweg tot zijn plezier.

Jarenlang werd het helemaal vergeten, waardoor het zijn doel, door de opkomst van de auto en het verdwijnen van de traditionele Katun manier van leven, waarbij bijna alle mensen hun eigen vee hadden, langzaam verloor. Maar na een opknapbeurt en begrijpelijke markering door de nationale toeristen organisatie wordt de route geleidelijk meer en meer bewandelt, maar nu op een recreatieve manier. De route wordt populair vanwege de lengte, locatie en omgeving. Welke richting men gaat, is meestal afhankelijk van waar men verblijft of heen wilt. Eén ding dat ze gemeen hebben is dat het vinden van de ingangen van de route, waarschijnlijk het moeilijkste onderdeel is bij het bewandelen ervan. De meest bevredigende manier om voor de meeste mensen te lopen, is waarschijnlijk het dalen. Beginnend bij Krstac en eindigend in het oude centrum van Kotor. Een surplus zou zijn wanneer je het nog niet hebt bezocht, waardoor de stad’s schoonheid je meer zou verrassen, en je zou lekker kunnen ontspannen op één van de vele terrassen en ook zou het vinden van accommodatie veel gemakkelijker zijn. En naar beneden gaan is altijd iets moeitelozer dan omhoog, wat natuurlijk ook een goed argument kan zijn.

De ingang naar het pad vanuit Krstac.

Dus vanaf de top is de ingang een beetje verborgen achter de asfaltstenen barrières, ongeveer 50 meter afwaarts van de recent geopende zip-line. Het begint zanderig dat snel overgaat in de oude overblijfselen van de oude Oostenrijkse versterkingen, bedekt met losse stenen. Dit deel van het parcours is zeker het moeilijkste steilste deel, met veel stenen die niet stilstaan als je er op stapt en een paar mini-lawines veroorzaakt. Dit deel van het pad is zeker het moeilijkste steilste deel, met veel stenen die niet stil blijven liggen als je er op stapt en een vaak een paar mini-lawines veroorzaken. Onderweg merk je dat de banden van een auto liggen verspreid, en zelfs een jeep-wrak. Gelukkig zijn dit niet de sporen van enkele tragische dodelijke ongelukken, maar de interpretatie van personen om hun auto naar de autosloperij te brengen. Wat vroeger nog wel eens gedaan werd. En veel Lada’s vonden hun roestige graf hier tussen de dennen. Het waren er nog veel meer, maar ongeveer vijftien jaar geleden besloot het ministerie om het op te ruimen.

Na een redelijke afdaling van 300 meter ziet u een stenen brugje dat u moet oversteken.  Hier was eens een watermolen waar de lokale bevolking vroeger tarwe bracht om hem te laten malen. Vanaf hier wordt het pad een kleine zandige weg die recht door het dennenbos loopt. Je knieën verwelkomen dankbaar dit gemakkelijker zachtere oppervlak. Vanaf hier zie je de eerste verschijningen van Kotor, Prcanj en Dobrota.

Een leuk feit is waarschijnlijk dat je vermoedt dat deze dennen hier al eeuwen groeien, maar honderd jaar geleden waren al deze berghellingen kaal, met niet veel meer dan rotsen, waarbij het leek op de maanachtige delen die nog steeds zijn te zien in delen van het nationale park van Lovcen. Onder Tito-regime begonnen ze deze bomen te planten voor brandhout.

Het zwaarste steilste deel leidend of afdalend van het 940 meter hoge Krstac.

Eén van Montenegro’s best omschrijvende citaten;

” Didn’t the old legend told, when god had created the earth, he flown over it with 3 bags who carried earth, seeds, and rocks. Every country got his share. Until the devil suddenly appeared and cutted the bag filled with rocks. The country were the rocks were tumbling on would be known as Montenegro.”

door A. den Doolaard was toen nog meer van toepassing.

Langzaam dalend passerend het oude kleine bruggetje.

Dit dennenpad zal snel stoppen en zich openen in een gele met gras begroeide heuvel, met uitzicht  op het Tivat gedeelte van de Boka Kotorska baai en de Vrmac kam die de delen van de baai deelt. Nog steeds in een rechte lijn langzaam afdalend, waardoor het het gemakkelijkste deel van de wandeling wordt. Maar als alle goede dingen die tot einde moeten komen, komt er plotseling een scherpe bocht naar rechts en heb je een geweldig zicht op je eindpunt, het oude stadsgedeelte van Kotor.

Het korte stukje door het dennenbos.

Het korte stukje door het dennenbos.

En van hieruit demonstreert de weg wie de grondbeginselen van de kunst van haardspeldbochten heeft gelegd. Bocht van de bocht langzaam afdalend naar de buitenste muren van de oude stad fortificatie van Kotor. Het pad wordt nu breder en de buitenste grondbeginselen zijn er nog steeds, hoewel het veel van zijn vroegere glorie heeft verloren. De U-bochten volgen elkaar nu snel op, en je begrijpt hoe het een indrukwekkend totaal van 70 maakt.  Elke bocht geeft je een beter zicht op de oude stad en de baai, en elke bocht brengt je dichter bij het dagelijkse leven. Op dit punt zou je kunnen worden begroet door de meest loyale bezoekers van dit gebied, waarvan het bestaan bijna altijd wordt verraden door geluid voordat je ze ziet.

De haardspeldbochten naderend.

De haardspeldbochten naderend.

De geitenkudde die hier het hele jaar ronddoolt. Niemand kent het terrein beter dan zij, ze zullen uit het niets komen, en tonen je graag de kortere afsnijroutes en hoe het echt gedaan word. Zelfs een persoonlijke inspectie zou kunnen plaatsvinden voor wie hun rijk bezoekt. En dit word als een gewoonte gedaan door de grootste bok van het peloton, en wat omkoping door eten zou wellicht moeten plaatsvinden. Verdergaand zul je snel ontdekken aan wie ze behoren. Een mooi, klein, stenen huis dat idyllisch uitkijkt over de buitenmuren van de oude stad en de baai. Als je wilt, hebben ze een kleine bar aan het huis gemaakt, en een aantal drankjes zoals frisdranken, bier en water kunnen hier worden gekocht. Dit huis is niet alleen de enige indicatie van het terug te keren naar de beschaving. Je begint de mensen te zien

De eerste inspectie voordat je hun domein betreed.

die de top van het fort hebben bereikt, aan het ontspannen van het einde van hun kleine wandeling, genietend van hun uitzicht op de omgeving. De meest nieuwsgierigen vinden een weg door de muur en beginnen rond te dwalen terwijl ze verrast worden dat ze nu achter de muren zitten, en hun pad naar de top slechts een klein deel was van wat er gedaan kon worden. En verstandig besluiten ze een stukje naar boven te lopen om daarna na het fort terug te keren. De vragen blijven, waar gaat het heen en waar eindigt het. Maar hun nieuwsgierig wordt zeker beloond, net achter de muur loopt u de St George’s (Sveti Djorde) kapel tegen het lijf, verborgen in de vallei. Die door de eeuwen heen werd beschermd door verscholen ligging achter de hoge versterkte stadsmuren. Maar tijd en isolatie drukten hun sporen erop, waardoor het een vreemd gevoel van verlatenheid geeft door de vervallen muren en met gras begroeid dak dat is gevallen.

Het hoofdkwartier gelokaliseerd.

Met de menselijke aanwezigheid verdwenen, lijkt het erop dat de geiten besloten om het hun heiligdom te maken, ontspannend in de schaduwen van de muren. Met de kalkstenen kliffen, de baai, de stadsmuren kan niemand het weerstaan om hier even stil te blijven staan en gewoon rond te kijken. Opvallend is dat muren er zo veel hoger en ontoegankelijker uitzien dan aan de kust. Het lijkt erop men veel meer bang was voor de binnenlanden dan de vijanden die van zee uit kwamen.

Hier kunt u besluiten om de oude karavaanweg voort te zetten of door een klein venster in de muur naar het San Giovanni fort te klimmen en met de andere bezoekers naar het oude stadsgedeelte te lopen (30 minuten korter). En trots rondlopen dat u hier bent gekomen zonder de toegang kosten te betalen voor het beklimmen van het kasteel van San Giovanni. Maar als je besluit om af te maken waaraan je begonnen bent, moet je de laatste haarspeldbochten nog overwinnen die steeds rapper volgen en uiteindelijk eindigen bij de oude waterkrachtcentrale aan de kleine rivier de Skurda. Volg het pad en je komt aan bij de Noord poort van de oude stad. Wanneer je deze nog niet hebt bezocht, zorg er dan voor dat je hier een bocht naar links neemt en de brug oversteekt, en zie dat de schoonheid van de oude stad net zo mooi is als de uitzichten ervan. Zoek snel één van de goede cafés, ga languit zitten en ontspan gewoon. Voor degenen die al in de oude stad zijn geweest, dan hebt u deze suggestie waarschijnlijk al lang zelf gemaakt.

De start van de haardspeldbochten en de eerste open blikken op Kotor en de baai.

De overblijfselen van de Oostenrijkse fortificaties.




De ingang tot het pad vanuit San Giovanni.

Het fort gezien van de zeezijde en in de ingang van de Skurda krachtcentrale.

Notes

Algemene informatie
• Wandelduur = +/- 2.30
• Daling = 940 meter
• Markering = Goed
• Vertrekpunten = Oude stad van Kotor (Skurda krachtcentrale of San Giovanni's fort) & Krstac vlakbij de laatste bocht uitkijkend over de baai vlakbij de Zip-line.
• Bezoekersaantal = Laag
Gevaren
• Slangen
• Losse stenen
• Vallende stenen
• Snelle inkomende regen niet zichtbaar vanuit de binnenlanden
Wandeladvies
• Begin om 9;00 A.M. vóór de hitte of 16;00 P.M. na de hoogste temperaturen. • Neem genoeg water mee.

Related Articles

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

This website or its third-party tools use cookies, which are necessary for its functioning and required to achieve the purposes illustrated in the cookie policy. If you want to learn more or withdraw your consent to all or some of the cookies, please refer to the cookie policy. You accept the use of cookies by closing or dismissing this banner, by clicking a link or button or by continuing to browse otherwise. Accept Read More